Ik deel een verhaal dat veel indruk op me maakte. Een moeder belde in tranen: haar ernstig zieke vader ging snel achteruit. Binnen enkele uren kon het afscheid komen. Ze wilde niet dat haar dochter het al wist, maar wel dat ze direct naar huis kon als het zover was. We spraken af dat ik haar dochter uit de les zou halen en dat moeder haar bij ons op kantoor, in de EHBO-ruimte, zou ophalen. Alleen naar huis fietsen vond ik geen goed idee.
Enkele uren later belde moeder opnieuw: ze moesten meteen komen. Terwijl een vriendin onderweg was om het meisje op te halen, zocht ik op waar ze les had en wie haar mentor was. Op weg naar het lokaal voelde ik: dit moment wordt een levenslange herinnering. Hoe ik dit breng, doet ertoe. Ik lichtte de docent kort in en ging rustig naar haar toe. “Je mag je spullen pakken en met mij meelopen,” zei ik. Ze begreep het direct, begon te huilen. “Is opa dood?” vroeg ze. Ik hielp haar met haar spullen en vertelde eerlijk dat het niet goed ging met opa en dat ze werd opgehaald. In de EHBO-ruimte bleef ik bij haar tot de vriendin van haar moeder er was.
Dit raakte me, juist door het verdriet en de verantwoordelijkheid. Het laat zien wat ons werk als OOP’er vraagt: omgaan met emoties en tegelijk rustig en oplossingsgericht blijven. Vaak zijn wij de schakel naar mentoren, zodat zij weten wat er speelt buiten de klas.
Mijn tip: onderschat nooit hoe belangrijk jouw rustige aanwezigheid is op moeilijke momenten. Neem de tijd, blijf eerlijk, en zorg dat een leerling zich gezien voelt. Zo maak je het verschil.
