Tijdens OOP’er aan de koffie vertelt Dennis, technisch conciërge op een school in het oosten van Nederland, over een indrukwekkend moment waarin zijn rust en nuchterheid het verschil maakten.
Tijdens een leswisseling gebeurde iets wat ik niet snel vergeet. Een leerling kreeg op de trap een speels duwtje, maar kwam heel ongelukkig terecht. Hij greep direct naar zijn knie en raakte in paniek. Zijn klasgenoten riepen om hulp, en ik was een van de eersten bij hem.
Ik zag door zijn broek heen dat zijn knieschijf niet goed stond, dus ik liet hem zitten waar hij zat, halverwege de trap, op een breed plateau, en vroeg collega’s om erbij te komen. Een collega met EHBO-ervaring bleef bij hem, zijn beste vriend ook. Zelf stuurde ik de rest van de leerlingen weg om wat rust te krijgen rondom de jongen.
Ik belde 112 en vertelde wat er aan de hand was. Ze vroegen of hij kon proberen te staan of zijn knie te buigen, maar dat was echt geen optie. Er werd een ambulance gestuurd. Ondertussen vroeg ik de mentor om zijn ouders te bellen; die werkten gelukkig in de buurt.
Ik bleef zo rustig mogelijk, al voelde ik de adrenaline wel stijgen. Je wilt iets doen, maar soms is rustig blijven en overzicht houden het állerbelangrijkste. Buiten wachtte ik de ambulance en zijn ouders op. Ze kwamen tegelijk aan. Ik nam de ouders even apart zodat de ambulancebroeders hun werk konden doen. Toen hoorde ik pas dat hun zoon een fanatiek wielrenner was. Dat greep me aan, door iets kleins lag zijn seizoen ineens stil.
Later bleek dat er een operatie nodig was omdat een pees was gescheurd. Het liet me weer zien hoe veelzijdig mijn werk is. Op een dag ben ik conciërge, EHBO’er, hulpverlener, verkeersregelaar en rustbrenger tegelijk. Geen dag is hetzelfde. je weet nooit wat er komt, en precies dat maakt het zo mooi.
